Doei ouwe koei

Meestal hangt er een serene rust als ik een hospice binnenkom. Maar deze keer was het even anders. Op dit uur was het gedaan met de rust. Het gekwetter kwam me al tegemoet. “Ik ben boos!” was de eerste opmerking die ik kreeg.

Met de armen over elkaar zat Pientje op haar hurken in de hoek. Een vrolijk staartje wiebelde op haar koppie. “Ze is boos...” klonk het vanuit de andere hoek. Grote zus Anna was er ook en viel haar zusje even bij met een wijze blik.

Tja... ik kan me goed voorstellen dat een kind zich niet lekker voelt als haar vader net is overleden. Dus... ik ga ook op mijn hurken in de hoek zitten en Pien, Anna en ik kletsen even wat.

Daarna worden de dametjes liefdevol opgevangen door de medewerkers van het hospice, terwijl ik met de familie in gesprek ga. Eerste hulp bij kinderleed... daar doen we ook aan!

Ik heb wel moeten beloven dat ik de volgende dag terug zou komen met een koffer vol spullen om te knutselen voor hun papa.

Zogezegd, zo gedaan. De volgende dag stonden die twee mooie grietjes al op me te wachten. “Nelleke!!” hoorde ik van ver. Wat waren ze ijverig bezig voor hun papa.

Samen hebben we een mooie vlinder beschilderd, om als knop op de kist te gebruiken en later als aandenken te bewaren. En terwijl ze nog aan het kleuren en knutselen waren, bespraken we in alle rust de uitvaartwensen.

Bij het weggaan werd ik weer uitgelaten door de dametjes. “Doei ouwe koei!” klonk het achter me, net zo vrolijk en ondeugend. Maar ook meteen reuze vertrouwd. Heerlijk als kinderen zo zichzelf kunnen zijn, ook bij mij. “Doei soepkipjes... tot morgen!” Met een brede grijns stap ik in mijn auto.

Bij kinderen gaan de emoties in zo’n week alle kanten op. Van boos naar blij naar verdrietig en dan weer terug. Het is fijn om in zo’n situatie de taal van kinderen te kunnen spreken. Wij vinden niets raar of vervelend. Kinderen horen er gewoon bij. Ook al ben ik een “ouwe koei”.