Haar laatste wensen

Een tijdje geleden kreeg ik een telefoontje van een mevrouw die met mij in gesprek wilde. Het liefst op een avond, vroeg ze. Haar kinderen moesten er ook bij zijn en het moest op korte termijn. Het ging namelijk over haar laatste wensen. Mevrouw had die dag gehoord dat zij niet meer beter zou worden.

Op de dag van de afspraak belde ik aan bij het opgegeven adres. De deur werd opengedaan door een zeer vriendelijke, wat oudere man. “Fijn dat je er bent,” begroette hij mij. Ik liep achter hem aan de woning in, waar de rest van de familie al aanwezig was.

Haar leven

Nadat de koffie was ingeschonken, begon mevrouw te vertellen. Over haar leven, haar gezin en haar ziek zijn.

Wat duidelijk naar voren kwam: ze wilde niet dat haar man en kinderen nog allerlei beslissingen moesten nemen over haar uitvaart. Ze wist ongeveer hoe haar uitvaart eruit moest zien, maar ze wilde het samen met haar man en kinderen beslissen. Daarom had ze mij uitgenodigd: om uit te leggen wat er allemaal mogelijk is en om haar laatste wensen vast te leggen.

Ik vertelde welke beslissingen genomen moeten worden als er iemand is overleden. Ik begon bij de laatste verzorging en het opbaren. Mevrouw wilde in een uitvaartcentrum opgebaard worden en ik mocht haar verzorgen.

Een van de dochters vroeg toen aan haar moeder of zij samen met haar zus de laatste verzorging mocht doen. Mevrouw en de rest van de familie waren ontroerd door dit gebaar.

Rode roos

Ik vroeg de familie of zij bekend waren met de 24-uurskamer in het uitvaartcentrum. De familie krijgt dan een sleutel van een kamer en kan op ieder gewenst moment zelf naar binnen. Ze wisten dit niet, maar het sprak hen erg aan.

Toen we bij het onderwerp bloemen kwamen, vertelde mevrouw dat zij een witte kist met rode rozen altijd zo mooi vond. Gezien haar ziekte wilde ze in plaats van bloemstukken graag een gift voor KWF Kankerbestrijding. Dat moest op de kaart komen.

Ik gaf aan dat het dan mooi is om de mensen één rode roos mee te laten nemen. Dat vond ze een goed idee. Zo werden ook deze laatste wensen door mij vastgelegd.

Een bijzondere laatste wens

Vlak voordat ik weer weg wilde gaan, gaf mevrouw mij een handgeschreven brief. Of ik die aan het eind van de plechtigheid, namens haar, wilde voorlezen. Ik bedankte haar voor het vertrouwen en beloofde dat ik dat zou doen.

Enkele weken later kwam het telefoontje waar ik rekening mee had gehouden. Ik reed ’s avonds laat naar de familie en samen maakten we een begin met het uitvoeren van de laatste wensen van mevrouw.

De uitvaart

De dagen tussen het overlijden en de uitvaartplechtigheid zijn precies zo gegaan als we samen hadden besproken. Aan het eind van de plechtigheid heb ik de brief van mevrouw voorgelezen.

Ik sloot af met haar eigen woorden: “Ga verder met jullie leven, geniet ervan zolang het kan, maar vergeet mij niet...”