Een telefoontje uit Zweden

Wanneer mijn telefoon laat op de avond gaat, zie ik een lang buitenlands nummer op het scherm verschijnen. Ik twijfel even of ik opneem, want vaak zijn dit rare telefoontjes. Ik besluit toch op te nemen en krijg een Zweedse mevrouw aan de lijn.

Ik begrijp uit haar woorden dat haar tante zojuist is overleden en dat zij als enig familielid de uitvaart moet regelen. Haar tante ligt in een verzorgingshuis in Enschede en moet naar een uitvaartcentrum worden gebracht.

Ik vraag haar naar de gegevens en bel eerst het verzorgingshuis. Een medewerkster bevestigt dat de overleden mevrouw bij hen bekend is. Daarna bel ik de mevrouw terug. Ik vertel haar dat ik haar tante overbreng naar een uitvaartcentrum en dat ik de volgende dag contact met haar opneem om de uitvaart te bespreken.

In de dagen die volgen verloopt het contact moeizaam. Mevrouw heeft geen idee hoe een uitvaart in Nederland verloopt. Ze heeft een drukke baan, waardoor ze slecht bereikbaar is. Daarnaast moet alles in het Engels en dat is lastiger dan gedacht.

Op de avond voor de uitvaart komt mevrouw laat aan op Schiphol. Er is dan geen mogelijkheid meer om elkaar nog te ontmoeten, terwijl er nog papieren getekend moeten worden.

Een daarvan is een verzoek om ontheffing bij de officier van justitie. Normaal wordt de as pas na 30 dagen vrijgegeven; dat is een wettelijke termijn. Met de ontheffing kan mevrouw de as van haar tante direct na de uitvaart meenemen naar Zweden en hoeft ze niet nog een keer naar Nederland te komen.

De afscheidsplechtigheid verloopt naar wens en mevrouw vliegt dezelfde dag terug naar Zweden. Er valt een last van mij af. Alles is goed verlopen, ondanks de taalbarrière!