Pizza aan de keukentafel

Vorig jaar sprak ik een lief echtpaar tijdens een voorgesprek. In hun gezellige woonkamer maakten we kennis en bespraken we ook de uitvaartwensen. Gewoon, voor het geval dat.

Vorige week belde hun oudste zoon: “Het gaat slecht met pa...” Een paar uur later werd ik opnieuw gebeld met de mededeling dat meneer was overleden. Het kan snel gaan. Gelukkig hadden we de uitvaartwensen op papier staan. Ik kende de wensen en kon namens de familie al stappen zetten in het afscheid.

De volgende ochtend brachten we meneer thuis. In een fijne kamer maakten we een mooi plekje waar we hem opbaarden. De kamer werd warm aangekleed met bloemen, kaarsen en foto’s. Een paar stoelen bij hem, zodat iedereen af en toe nog even bij hem kon zitten.

Aan de keukentafel maakten we de rouwkaart op en bespraken we de wensen. Tegen het einde van de middag kwamen alle kleinkinderen. Een mooi stel jonge gasten die oma knuffelden en samen afscheid namen van hun fantastische, betrokken opa.

Oma bestelde een stapel pizza’s, voor ieder wat wils. De keukentafel werd een plek waar onder het eten herinneringen aan opa werden gedeeld. Er werd gehuild, maar zeker ook gelachen.

Ik was uiteraard niet bij het pizzamoment, maar hoorde de volgende dag hoe fijn en gezellig het was.

Lieve mensen, afscheid nemen gebeurt niet alleen op de dag van de uitvaart. Afscheid nemen is een proces. Een proces dat met warmte en liefde omkleed kan worden, waardoor er een waardevolle herinnering ontstaat.

Deze jonge mensen zullen onthouden: toen opa overleed, aten we bij oma pizza aan de keukentafel. Het afscheid wordt er niet minder verdrietig van, maar wel draaglijker.