Mijn kleine grote vriendinnetje

“Nelleke, wat denk jij? Zit ik in groep 1 of al in groep 2?”

Met vragende ogen kijkt ze naar me op. Haar hand ligt in de mijne en op haar roze brilletje zitten wel duizend regendruppels.

Ik zie de trots op haar gezicht en zeg: “Nou, ik denk dat jij al wel in groep 1 zit.” “Nee!” zegt ze met nog meer trots. “Ik zit al in groep 2!”

Zojuist heb ik er een klein vriendinnetje bij gekregen, terwijl we voor de rouwauto van haar opa naar de begraafplaats lopen.

De klok van de kerk luidt statig over het landschap.

Hand in hand.

Stap voor stap.

In de regen naar de begraafplaats.

Ik check nog even of haar capuchon goed zit.

Want het is koud en nat.

We kletsen over school, over warme chocolademelk met slagroom en over haar opa. Die was lief en hield van de regen. Ze heeft een mooie vlinder voor hem gemaakt, die nu op zijn kist zit. Opa vond die vlinder ook erg mooi, want toen hij ziek was, lag die steeds naast zijn bed.

Ook bij het graf wijkt dit lieve grietje niet van mijn zijde. Ze staat naast me en als het maar even kan, pakt ze mijn hand weer vast. Eerder op de dag heeft ze me goed geholpen: kaartjes vouwen en uitdelen, zakdoeken op de stoelen leggen en de kaarsen aansteken.

Als het moment daar is om de kist met opa te laten dalen, trekt ze aan mijn jas en zegt: “Ik wil mijn vlinder terug! Die vind ik zo mooi en die wil ik houden.” Zonder twijfelen haal ik de vlinder voorzichtig van de kist en geef hem aan haar. Ik begrijp mijn vriendinnetje wel. Zo’n mooie vlinder laat niemand graag achter in de koude aarde.

Wanneer alle gasten een laatste groet hebben gebracht en de begraafplaats hebben verlaten, scheppen haar grote broer en neef de aarde weer terug in het graf. Ze zijn er druk mee.

Dit is hun moment van afscheid; ze hebben er zelfs hun kaplaarzen voor aangetrokken. Om en om geven ze elkaar de schep aan, als twee stoere werkmannen. Dat het geluid maakt op de kist, daar heb ik ze op voorbereid. Ze weten wat hun te wachten staat.

Op de achtergrond kijken de tieners met tranen in hun ogen toe, terwijl ze elkaar omhelzen. Zij hebben hun opa naar zijn graf gedragen en met touwen in het graf laten dalen. Ieder kind, jong en oud, wordt betrokken en heeft een taak. Precies zoals bij hen past.

Als we een halfuur later lekker warm in het restaurant zitten, bestellen de stoere scheppers een flesje fanta. Vandaag, op deze bijzondere dag, mag dat. En niet één maar wel twee flesjes achter elkaar. Hard werken maakt dorstig.

En mijn kleine vriendinnetje? Ze heeft een grote kop chocolademelk met een dot slagroom voor haar neus. Ze komt er amper bovenuit en ik zie dat ze trots is.

Ik glimlach, want naast haar ligt de mooie vlinder als stille getuige van wat er zojuist allemaal is gebeurd. Haar vlinder, die ze nu voor altijd kan bewaren als herinnering aan haar lieve opa.

Kinderen betrekken bij een uitvaart? Ja, natuurlijk! Ze horen er helemaal bij en gaan er op hun eigen manier mee om. Geen ouder ziet zijn kind graag verdrietig; dat begrijp ik als moeder maar al te goed.

Toch hebben kinderen het recht om het verlies op hun eigen manier een plek te geven in hun leven. Dat doen we door ze erbij te betrekken en met warmte te omringen.

Net als mijn kleine grote vriendinnetje. Ondanks het verdriet en de regen is het een warme, fijne herinnering geworden. Want toen opa werd begraven, mocht ze helpen, voelde ze zich gezien en kreeg ze warme chocolademelk met een dot slagroom.