Verhalen en tips rondom afscheid

Vorig jaar sprak ik een lief echtpaar tijdens een voorgesprek. In hun gezellige woonkamer maakten we kennis en bespraken we ook de uitvaartwensen. Gewoon, voor het geval dat. Vorige week belde hun oudste zoon: “Het gaat slecht met pa...” Een paar uur later werd ik opnieuw gebeld met de mededeling dat meneer was overleden. Het kan snel gaan. Gelukkig hadden we de uitvaartwensen op papier staan. Ik kende de wensen en kon namens de familie al stappen zetten in het afscheid. De v

Een tijdje geleden kreeg ik een telefoontje van een mevrouw die met mij in gesprek wilde. Het liefst op een avond, vroeg ze. Haar kinderen moesten er ook bij zijn en het moest op korte termijn. Het ging namelijk over haar laatste wensen. Mevrouw had die dag gehoord dat zij niet meer beter zou worden. Op de dag van de afspraak belde ik aan bij het opgegeven adres. De deur werd opengedaan door een zeer vriendelijke, wat oudere man. “Fijn dat je er bent,” begroette hij mij. Ik l

“Nelleke, wat denk jij? Zit ik in groep 1 of al in groep 2?” Met vragende ogen kijkt ze naar me op. Haar hand ligt in de mijne en op haar roze brilletje zitten wel duizend regendruppels. Ik zie de trots op haar gezicht en zeg: “Nou, ik denk dat jij al wel in groep 1 zit.” “Nee!” zegt ze met nog meer trots. “Ik zit al in groep 2!” Zojuist heb ik er een klein vriendinnetje bij gekregen, terwijl we voor de rouwauto van haar opa naar de begraafplaats lopen. De klok van de kerk lu

Wanneer mijn telefoon laat op de avond gaat, zie ik een lang buitenlands nummer op het scherm verschijnen. Ik twijfel even of ik opneem, want vaak zijn dit rare telefoontjes. Ik besluit toch op te nemen en krijg een Zweedse mevrouw aan de lijn. Ik begrijp uit haar woorden dat haar tante zojuist is overleden en dat zij als enig familielid de uitvaart moet regelen. Haar tante ligt in een verzorgingshuis in Enschede en moet naar een uitvaartcentrum worden gebracht. Ik vraag haar

Verdwaasd en ongelovig stonden ze in de keuken van hun ouderlijk huis. Nog met de jassen aan staarden ze naar de keukentafel, waar de spullen lagen die hun moeder gisteren nog droeg. Een bril, wat ringen, haar horloge en een armband. Haar boodschappentas stond ook op tafel. De lege potjes zaten er niet meer in. Waarschijnlijk was ze op weg om die naar de glasbak te brengen. Ze liggen nu kapot op straat, op de plek van het ongeval. Moeder verongelukte op vrijdagmiddag, op weg

Op een middag bel ik aan bij het opgegeven adres. De mevrouw die mij een paar dagen geleden belde, opent de deur. Ze oogt vitaal en neemt mij mee naar de woonkamer. Haar man ligt boven en slaapt. Hij zal waarschijnlijk binnen enkele dagen overlijden. Zij en haar man hebben geen kinderen. Ze wil, voordat haar man overlijdt, alvast wat dingen bespreken. Nadat ze koffie heeft ingeschonken, begint ze te vertellen. Af en toe stel ik een vraag en zo krijg ik een beeld van hoe de ui

Hoewel de zon scheen, was het ijzig koud. Toch stond de hele familie van mevrouw buiten op de rouwauto te wachten. Een liefdevol moment vol respect. Plechtig loop ik voor de auto uit. Het zonlicht schijnt op een rood koppie met haren. Hij is drie jaar en heet Siem. Ik zie hem meteen staan; hij wijst enthousiast naar de grote auto. Zijn vader legt hem uit dat oud omaatje daarin ligt. Terwijl ik uit respect voor mevrouw een buiging maak naar de auto, staat Siem lustig te zwaaie

Na een melding van overlijden ontmoet ik de familie in het huis van vader. Vader is die middag in het ziekenhuis overleden. Hij is 83 jaar geworden. De familie geeft aan dat zij er, ondanks het verdriet, allemaal vrede mee hebben. Ze vertellen mij dat vader een week geleden nog bij het huwelijk van een van zijn kleinkinderen was en daar heeft genoten. Tijdens het bespreken van de uitvaart vraag ik onder andere of ik een code voor een internetuitzending moet aanvragen bij het

Toen ik rond tien uur kwam aanrijden, had ik al een vermoeden: de gordijnen waren nog dicht. Ik stapte uit, pakte mijn tas en liep het garagepad op, terwijl ik stiekem gluurde of ik beweging zag. Ook bij de voordeur zaten de zware gordijnen nog dicht. Ik belde aan en hoorde gestommel. De deur ging open en meteen ging er bij mevrouw een lampje branden! We hadden een afspraak voor een voorgesprek. Maar het echtpaar zat nog heerlijk in pyjama te ontbijten met een krantje, in de

Meestal hangt er een serene rust als ik een hospice binnenkom. Maar deze keer was het even anders. Op dit uur was het gedaan met de rust. Het gekwetter kwam me al tegemoet. “Ik ben boos!” was de eerste opmerking die ik kreeg. Met de armen over elkaar zat Pientje op haar hurken in de hoek. Een vrolijk staartje wiebelde op haar koppie. “Ze is boos...” klonk het vanuit de andere hoek. Grote zus Anna was er ook en viel haar zusje even bij met een wijze blik. Tja... ik kan me goed